Литературная страница

2018-2020 - год малой Родины Важное Общество

Ля Каменкі бруістай. У чаканні халадоў

Зоя Тароцька

аг. Пацейкі

Мая старонка

Помню аб табе, мая старонка,

Птушкі ў небе там спявалі звонка.

Спала вёсачка ў абдымках бору,

Плыў над верасовым узлескам пах чабору.

 

Бегла наша вуліца па беразе высокім,

Плыў туман, бы малако, над Нёманам глыбокім,

І як сонейка ўставала над квяцістым лугам,

Гнаў чаргу кароў пастух на пашу пугай.

 

А як гаспадыні кароў адпраўлялі,

Потым у кожнай хаце сняданак спраўлялі.

Дровы ў печы рускай звонка так трашчалі,

На патэльні яйкі весела сквірчалі.

 

А яшчэ там з кожнай хаты,

Бедны ты быў ці багаты,

Расплываўся пах бліноў

З пачарнелых каміноў.

 

У нашай вёсцы так вялося —

Дзецям весела жылося.

Доўга мы гулялі каля Нёмна,

Покуль у небе станавілась цёмна.

 

Пра шчасце

Чалавеку для шчасця трэба нямнога:

Каб вілася праз поле далёка дарога,

Каб ішла праз лугі, пералескі, туманы,

Прывяла каб яна да таты і мамы.

 

Чалавеку для шчасця нямнога трэба:

Трохі сала і трохі хлеба,

Агурок маласольны і сподачак мёду,

І цыбулькі зялёнай са свайго агароду.

 

Чалавеку нямнога трэба для шчасця:

Каб к вадзіцы крынічнай губамі прыпасці,

Наталіць сваю смагу спякотным дзянёчкам,

Паляжаць у цяньку пад зялёным дубочкам.

 

Чалавеку для шчасця трэба каханне,

Каб былі ў жыцці пачастункі, прызнанні.

Каб глядзець разам з любай у зорнае неба,

Больш, здаецца, каханым нічога не трэба.

 

Чалавеку для шчасця трэба нямнога:

Каб у жыцці сваім кожны імкнуўся да Бога,

Ішоў з дабром да людзей, не капіў у душы злосці.

Можа добрым слаўцом успамяне цябе хтосьці.

 

Ірына Куратнік

г. Баранавічы

Роднае поле

Прыпыняю свой крок ля жытнёвага поля,

Прывітанне мне шэпча яно каласкамі.

У дзяцінстве калісь тут гуляла ўволю,

Да яго як прыходзіла за васількамі.

 

На каленях стаю, нахіляюся нізка,

Каласкі ў далонях пяшчотна цалую:

Ты мне, роднае поле, з маленства так блізка,

І як выказаць моц, што цябе так люблю я?!

 

Не хапае ні слоў, а ні рук, а ні думак,

Пачуццю мала месца ў сэрцы дарослым.

Я кідаю пагляд у нябесныя далі ―

Мне адказвае сонца ўсмешкай дзівоснай.

 

Я ўдзячна так вам, мае неба і поле:

Нарадзілася тут я, на гэтай зямліцы ―

Не магу не любіць вас так шчыра, да болю,

Колькі жыць мне ― за вас буду  Богу маліцца!

 

Дом родной

Как живешь, мой дом родной, без мамы?

Она в городе ― больна, стара.

Смотрят грустными стеклами рамы,

Никого не встречают с утра.

 

Я приеду, приеду, мой милый,

Я приеду уж скоро ― весной,

Зацветут когда старые сливы,

Я приеду, побуду с тобой.

 

Будем чай пить и жарить картошку,

Принесу я сирени букет

И умою твои семь окошек,

Во все очи мы встретим рассвет.

 

Буду слушать с тобой птичье пенье

И цветочный вдыхать аромат.

Выходной у меня ― воскресенье,

Знаю-знаю, ты очень мне рад.

 

Ядвіга Малевіч

в. Дусаеўшчына

Грозаўскі камень

У каменя сэрца не сцярпела

Вякоў нягоды і нястачы.

Паранена яго ўжо цела.

Ды быць і не магло іначай ―

У ім боль ажно пяці стагоддзяў,

Сляды рэпрэсій і насілля.

Ды ёсць у яго і сёння сіла

Цяплом струменіць так ласкава.

 

Капыльскія прасторы

Капыльскія прасторы,

Як астравок у моры,

Пад небам Беларусі.

Тут многіх карані

Ад продкаў у глебу прараслі

Глыбока так ― не адарвацца,

Каб з родным краем развітацца.

І мне на гэтым астраўку

Працоўны шлях зрабіў зажынкі.

Буслы для шчасця вясной і ўлетку

Сыноў прынеслі ў вузялку.

На світанні, сустракаючы зару,

Гляджу ў неба, як у вочы маці.

І Богу дзякую за шчасце,

Што звёў з Капыльшчынай у дзявочую пару.

 

Любовь Мотуз

г. Копыль

Скрипели осенью деревья

Скрипели осенью деревья,

Холодный дождь по окнам сек,

По этой, видимо, причине

Был беспокойным мой ночлег.

 

А может оттого, что годы

Теченье унесло реки,

И паутинки белой нитью

Легли дорожкой на виски.

 

Пришла бессонница… Тихонько

Взяла я с полки первый том

Есенина и зачиталась ―

Все интересно было в нем.

 

Поэзия в своем величьи,

С дождинкой радужной у глаз,

Как-будто из волшебной сказки

Пришла ко мне в тот поздний час.

 

К ее высотам прикоснувшись,

Я вдруг постигла, что к чему…

Она, как звезды небосвода,

Что прожигают неба тьму.

 

Утраты боль

памяти Сергея Лазовского

Утраты боль не передать словами.

Печальнее нет в сердце горьких  нот.

За что, по неземным каким законам

Ушел из жизни в сорок один год.

На мир любил смотреть сквозь объектив,

Судьбу делил среди явлений, фактов.

… Застыли снимки фотогалереи.

Всю красоту музейный зал собрал

Его работ, что на стенах висели.

― Прощай, хороший друг мой, объектив,

Спасибо за любовь и вдохновение…

 

Улад Скамарох

г. Баранавічы

Восень

Восень!!! Вэлюм срэбных павуцінак ―

Шатамі апалае лістоты…

Прыгажосць!!! Здаецца,  без прычыны

Часам апаноўвае сумота.

Але ўсё па мудрай завядзёнцы ―

Халадоў жагнаецца прырода,

Дзе мароз са снегам у скарбонцы

Нам зіму нясуць праз перашкоды.

Затрымае бабінае лета

Аксамітнай, мяккай цеплынёю,

Хай менш стала сонца і святла,

Наступ халадоў прыдасць настрою.

Ды час гэтай цёплае лагоды ―

Вельмі непрацяглыя імгненні,

Але нам прыносяць асалоду,

З хвалямі прыемнымі натхненне.

Скідваюць сваё ўбранне дрэвы,

Ды не тычыць гэта соснаў, елак…

Ім зіма зусім без падагрэва

Не цяжэй, чым людзям панядзелак.



Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *