Литературная страница

2018-2020 - год малой Родины Важное Общество

Ля Каменкі бруістай. У чаканні халадоў

Зоя Тароцька

аг. Пацейкі

Мая старонка

Помню аб табе, мая старонка,

Птушкі ў небе там спявалі звонка.

Спала вёсачка ў абдымках бору,

Плыў над верасовым узлескам пах чабору.

 

Бегла наша вуліца па беразе высокім,

Плыў туман, бы малако, над Нёманам глыбокім,

І як сонейка ўставала над квяцістым лугам,

Гнаў чаргу кароў пастух на пашу пугай.

 

А як гаспадыні кароў адпраўлялі,

Потым у кожнай хаце сняданак спраўлялі.

Дровы ў печы рускай звонка так трашчалі,

На патэльні яйкі весела сквірчалі.

 

А яшчэ там з кожнай хаты,

Бедны ты быў ці багаты,

Расплываўся пах бліноў

З пачарнелых каміноў.

 

У нашай вёсцы так вялося —

Дзецям весела жылося.

Доўга мы гулялі каля Нёмна,

Покуль у небе станавілась цёмна.

 

Пра шчасце

Чалавеку для шчасця трэба нямнога:

Каб вілася праз поле далёка дарога,

Каб ішла праз лугі, пералескі, туманы,

Прывяла каб яна да таты і мамы.

 

Чалавеку для шчасця нямнога трэба:

Трохі сала і трохі хлеба,

Агурок маласольны і сподачак мёду,

І цыбулькі зялёнай са свайго агароду.

 

Чалавеку нямнога трэба для шчасця:

Каб к вадзіцы крынічнай губамі прыпасці,

Наталіць сваю смагу спякотным дзянёчкам,

Паляжаць у цяньку пад зялёным дубочкам.

 

Чалавеку для шчасця трэба каханне,

Каб былі ў жыцці пачастункі, прызнанні.

Каб глядзець разам з любай у зорнае неба,

Больш, здаецца, каханым нічога не трэба.

 

Чалавеку для шчасця трэба нямнога:

Каб у жыцці сваім кожны імкнуўся да Бога,

Ішоў з дабром да людзей, не капіў у душы злосці.

Можа добрым слаўцом успамяне цябе хтосьці.

 

Ірына Куратнік

г. Баранавічы

Роднае поле

Прыпыняю свой крок ля жытнёвага поля,

Прывітанне мне шэпча яно каласкамі.

У дзяцінстве калісь тут гуляла ўволю,

Да яго як прыходзіла за васількамі.

 

На каленях стаю, нахіляюся нізка,

Каласкі ў далонях пяшчотна цалую:

Ты мне, роднае поле, з маленства так блізка,

І як выказаць моц, што цябе так люблю я?!

 

Не хапае ні слоў, а ні рук, а ні думак,

Пачуццю мала месца ў сэрцы дарослым.

Я кідаю пагляд у нябесныя далі ―

Мне адказвае сонца ўсмешкай дзівоснай.

 

Я ўдзячна так вам, мае неба і поле:

Нарадзілася тут я, на гэтай зямліцы ―

Не магу не любіць вас так шчыра, да болю,

Колькі жыць мне ― за вас буду  Богу маліцца!

 

Дом родной

Как живешь, мой дом родной, без мамы?

Она в городе ― больна, стара.

Смотрят грустными стеклами рамы,

Никого не встречают с утра.

 

Я приеду, приеду, мой милый,

Я приеду уж скоро ― весной,

Зацветут когда старые сливы,

Я приеду, побуду с тобой.

 

Будем чай пить и жарить картошку,

Принесу я сирени букет

И умою твои семь окошек,

Во все очи мы встретим рассвет.

 

Буду слушать с тобой птичье пенье

И цветочный вдыхать аромат.

Выходной у меня ― воскресенье,

Знаю-знаю, ты очень мне рад.

 

Ядвіга Малевіч

в. Дусаеўшчына

Грозаўскі камень

У каменя сэрца не сцярпела

Вякоў нягоды і нястачы.

Паранена яго ўжо цела.

Ды быць і не магло іначай ―

У ім боль ажно пяці стагоддзяў,

Сляды рэпрэсій і насілля.

Ды ёсць у яго і сёння сіла

Цяплом струменіць так ласкава.

 

Капыльскія прасторы

Капыльскія прасторы,

Як астравок у моры,

Пад небам Беларусі.

Тут многіх карані

Ад продкаў у глебу прараслі

Глыбока так ― не адарвацца,

Каб з родным краем развітацца.

І мне на гэтым астраўку

Працоўны шлях зрабіў зажынкі.

Буслы для шчасця вясной і ўлетку

Сыноў прынеслі ў вузялку.

На світанні, сустракаючы зару,

Гляджу ў неба, як у вочы маці.

І Богу дзякую за шчасце,

Што звёў з Капыльшчынай у дзявочую пару.

 

Любовь Мотуз

г. Копыль

Скрипели осенью деревья

Скрипели осенью деревья,

Холодный дождь по окнам сек,

По этой, видимо, причине

Был беспокойным мой ночлег.

 

А может оттого, что годы

Теченье унесло реки,

И паутинки белой нитью

Легли дорожкой на виски.

 

Пришла бессонница… Тихонько

Взяла я с полки первый том

Есенина и зачиталась ―

Все интересно было в нем.

 

Поэзия в своем величьи,

С дождинкой радужной у глаз,

Как-будто из волшебной сказки

Пришла ко мне в тот поздний час.

 

К ее высотам прикоснувшись,

Я вдруг постигла, что к чему…

Она, как звезды небосвода,

Что прожигают неба тьму.

 

Утраты боль

памяти Сергея Лазовского

Утраты боль не передать словами.

Печальнее нет в сердце горьких  нот.

За что, по неземным каким законам

Ушел из жизни в сорок один год.

На мир любил смотреть сквозь объектив,

Судьбу делил среди явлений, фактов.

… Застыли снимки фотогалереи.

Всю красоту музейный зал собрал

Его работ, что на стенах висели.

― Прощай, хороший друг мой, объектив,

Спасибо за любовь и вдохновение…

 

Улад Скамарох

г. Баранавічы

Восень

Восень!!! Вэлюм срэбных павуцінак ―

Шатамі апалае лістоты…

Прыгажосць!!! Здаецца,  без прычыны

Часам апаноўвае сумота.

Але ўсё па мудрай завядзёнцы ―

Халадоў жагнаецца прырода,

Дзе мароз са снегам у скарбонцы

Нам зіму нясуць праз перашкоды.

Затрымае бабінае лета

Аксамітнай, мяккай цеплынёю,

Хай менш стала сонца і святла,

Наступ халадоў прыдасць настрою.

Ды час гэтай цёплае лагоды ―

Вельмі непрацяглыя імгненні,

Але нам прыносяць асалоду,

З хвалямі прыемнымі натхненне.

Скідваюць сваё ўбранне дрэвы,

Ды не тычыць гэта соснаў, елак…

Ім зіма зусім без падагрэва

Не цяжэй, чым людзям панядзелак.



Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *