Жыццёвыя мары вадзiцеля Зяневiча

Чалавек і яго справа

За вокнамі кватэры вадзіцеля ААТ “Скабін” Уладзіміра Зяневіча, якая знаходзіцца на чацвёртым паверсе дома па вуліцы Багдановіча райцэнтра, растуць бярозкі. Уладзімір Антонавіч пасадзіў іх сам, калі 31 год таму з сям’ёй святкаваў наваселле.

Уладзімір Зяневіч
Уладзімір Зяневіч

Уся працоўная дзейнасць Уладзіміра Зяневіча, а гэта ні многа, ні мала 44 гады, звязана толькі з адной названай гаспадаркай. Так склаўся лёс, што пасля заканчэння з адзнакай Слуцкага ПТВ адразу пайшоў працаваць. Застацца на малой радзіме вырашыў пасля мудрых слоў маці: “Не ідзі, сынок, нікуды: на адным месцы і камень абрастае”. Пачынаў трактарыстам, потым перасеў на ГАЗ-51, наякім перавозіў малако. Аб прынятым рашэнні не шкадаваў ніколі, нават у няпростыя для сельскай гаспадаркі часы.

На працягу апошніх двух гадоў Уладзімір Антонавіч развозіць на мікрааўтобусе “Газель” працаўнікоў гаспадаркі, а падчас пасяўной і ўборачнай — абеды. На маршруце, які пралягае праз Кель, Астравок, Капыль, Мазалі, ужо знаёма кожнае дрэўца, кожны паварот і каменьчык.

З юнацтва марыў Уладзімір Зяневіч аб моцнай сям’і і ўласнай кватэры. Марыў — і здзейсніў. Са сваёй жонкай, былой настаўніцай замежнай мовы СШ №3 г. Капыля Верай Міхайлаўнай, разам ужо на працягу 46 гадоў. Выгадавалі дачку і сына. Каб пражыць такі немалы час, па меркаванні Уладзіміра Антонавіча, патрэбны ўзаемаразуменне і павага. Да ненармаванага графіка работы, калі працаваць прыходзіцца без выхадных, з цямна да цямна, жонка ставіцца асэнсавана.

Дзіяна ТКАЧЭНКА

Фота аўтара



Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *